Aktualności

A O SIÓDMYM WSZYSCY WIECIE, TO BELINY DRUGIE DZIECIĘ.  

 

Zdjęcia i opisy zamieszczone w galerii jak również inne nie będące elementem graficznym strony, chronią prawa autorskie. Wykorzystywanie do celów komercyjnych bez zgody Fundacji jest zabronione.

 

7 Pułk Ułanów Lubelskich kształtował się w czasie walk o odzyskanie niepodległości
w 1918 r, a w szcególności walk o wschodnie granice II Rzeczypospolitej. Trzon jego kadry oficerskiej (ok. 90 %) stanowili legioniści z 1 Pułku Ułanów Beliny Prażmowskiego.

 

Pułk powstawał w Lublinie i Kraśniku na przełomie października i listopada 1918 r. Formalny rozkaz o jego utworzeniu otrzymał rotmistrz Janusz Głuchowski 5 listopada tego roku. Nazwę jednostki ustalono na 3 Pułk Ułanów. 23 listopada pułk zgrupowano w Kraśniku. Niespełna miesięczny okres szkolenia szeregowych – ochotników, spowodował, że poszczególne szwadrony wyruszały na front walk z bolszewikami i ukraińcami nie do końca przygotowane jeśli chodzi o sprzęt i wyszkolenie. Natomiast duch bojowy żołnierzy był znakomity. Stąd w żurawiejce pojawia się zwrotka

„A Pułk 7 to zasrańce, pogubili w boju lance”.
Źurawiejki były piosenkami na każdy pułk kawalerii, które wychwalały jego zalety, śpiewanymi przy okazajach bardziej swobodnych. Złośliwcy z innych konkurujących pułków dośpiewywali zwrotki, które obnażały wady jednostki. Stąd po latach powstawały całe serie piosenek na każdy pułk.
Pułk walczył pod Rawą Ruską, Machnowem i Uhnowem. Wyróżnił się w wypadach na  Sokol i Krystynpol. Cześć pułku pozostająca w Kraśniku została przetransportowana do Warszawy w grudniu 1918 r. w celu wzmocnienia garnizonu stolicy oddziałami kawalerii na które mógł liczyć naczelnik państwa Józef Piłsudski w trudnych chwilach walk politycznych oraz przy rosnącym zagrożeniu ze strony grup społecznych „zainfekowanych komunistyczną chorobą”.
Pobyt w Warszawie skutkował zmianą numeru jednostki, ponieważ w stolicy istniał już 3 Pułk Ułanów Dzieci Warszawy. Dlatego lubelski pułk otrzymał numer 7. W lutym warszawska część pułku została przewieziona transportem kolejowym pod Słonim, gdzie przyszło walczyć żołnierzom na początku marca, m.in. w bitwie nad rzeką Szczarą. Następnie pułk walczył o Lidę, skutecznie szarżując pod Tatarcami i Berdówką. I tak pułk walcząc w różnych rejonach frontu wschodniego wyróżniał sie walecznością i odwagą, tracąc wielu znamienitych żołnierzy. Słynnym wydarzeniem, było poddanie się siódmiakom pułku kozackiego atamana Łazarewa w sile 600 szabel.
W styczniu 1920 r. pułk dozorował linię kolejową Ryga – Dyneburg udzielając pomocy Łotyszom w walkach z bolszewikami. W czerwcu pułk przetransportowano na front południowy, gdzie w rejonie Równego i Zdołbunowa toczył zacięte walki z konną armią Siemiona Budionnego.
7 lipca dokonała sie zmiana na stanowisku dowódcy pułku. Dowództwo od majora Głuchowskiego przejął rotmistrz Zygmunt Piasecki. W sierpniu 1920 r siódemka osłaniała odwrót 2 Armii za rzekę Bug. Dnia 12 sierpnia, w związku z przegrupowaniem do Bitwy Warszawskiej, pułk udal się na Rakołupy i Rejowiec gdzie dołączył do IV Brygady Jazdy. 16 sierpnia pod Cycowem rozegrała się jedna z największych i zwycięskich bitew w jakich uczestniczył 7 Pułk. 20 sierpnia razem z 16 Pułkiem Ułanów pod miejscowością Kleszczele zniszczono grupę artylerii ciężkiej zdobywając 37 dział, 1800 jeńców i 1400 koni.
W walkach 1918 – 1920 poległo 12 oficerów i 106 szeregowych a rannych zostało 400 żołnierzy. Ułanom 7 Pułku nadano łącznie 102 Krzyże Virtuti Militari i 775 Krzyży Walecznych. Po powrocie z frontu pułk rozlokował sie w Kraśniku gdzie 22 marca otrzymał, ufundowany przez społeczeństwo ziemi lubelskiej, sztandar. 23 marca sztandar ten odznaczył orderem Virtuti Militari V klasy marszałek Józef Piłsudski, mówiąc „Za zasługi w bojach, za dzielność i wytrwanie w dobrej i złej doli, mianuję 7 Pułk Ułanów kawalerem Orderu Virtuti Militari.
W kwietniu 1921 r. pułk opuszcza Kraśnik przenosząc się najpierw do Przasnysza, a w czerwcu dociera do Mińska Mazowieckiego gdzie zostaje na cały okres międzywojenny. Lata postoju Pułku w Mińsku Mazowieckim to czas bardzo ścisłej współpracy z miastem i jego mieszkańcami. Oprócz udziału ułanów w większości uroczystości patriotycznych i religijnych, miejskich balach i bankietach, Pułk prowadzi pracę charytatywną. M.in. wspiera szkoły, zakłada sierociniec w niedalekim Cegłowie, organizuje zbiórki pieniędzy dla powodzian oraz bale świąteczne dla wielodzietnych rodzin. W okresie zimowym bezrobotni z Mińska i okolic mogli zjeść w koszarach darmowy ciepły obiad. Przedstawienia pułkowego teatru i koncerty plutonu trębaczy w remizie miejskiej OSP oraz organizowane 23 marca każdego roku Święto Pułkowe zawsze gromadziły tłumy Mińszczan.

W kampanii wrześniowej  pułk walczył w ramach Mazowieckiej Brygady Kawalerii zarówno z Niemcami jak i po 17 września z Rosjanami i bandami ukraińskimi, ponosząc duże straty. Oprócz etatowego składu bojowego 7 Pułk Ułanów mobilizuje szwadron kawalerii dywizyjnej dla 9 Dywizji Piechoty oraz 6 szwadronów marszowych. Pułk wyróżnił się w wielu bojach, m.in. pod wsiami Bogate i Szczuki, gdzie zniszczono kilka czołgów niemieckich, a st. wach. Władysław Tybinkowski samodzielnie z armatki Bofors trafił 3 czołgi, za co otrzymał Krzyż Virtuti Militari. Zdobyto także niemieckie dokumenty i mapy z planami operacyjnymi na kolejny dzień. Nad Bugiem, w okolicach wsi Somianka, natarcie 7 Pułku Ułanów skutkuje zniszczeniem niemieckiego sprzętu przeprawowego. Po 10 września, kiedy pułk zabezpiecza przeprawy przez Bug, przestaje walczyć jako jedna całość. 13 września 3. i 4. szwadron zaatakowały i zniszczyły na szosie między wsiami Żebrak i Ruda niemiecką kolumnę zmotoryzowaną (40 samochodów z zaopatrzeniem artyleryjskim, 2 cysterny, 3 czołgi i samochód pancerny). Jeszcze 29 września po wielu dniach marszów i bojów pozostałe połączone oddziały 7 Pułku rozbijają w rejonie stacji Szastarka niemiecką kolumnę zmotoryzowaną i po krótkiej walce zajmują Janów Lubelski.
Dane o stratach Pułku są niepełne. Lista poległych znanych z nazwiska obejmuje około 60 oficerów i ułanów. Jednak realne straty to ponad 100 zabitych. Liczba rannych nie jest znana. Za wrześniowe boje żołnierze pułku otrzymali 10 krzyży Virtuti Militari V klasy i 1 IV klasy dla ppłk Mariana Skrzyneckiego. Otrzymali też 32 Krzyże Walecznych.
Po przegranej kampanii wrześniowej pułk walczył w konspiracji pod kryptonimem „Jeleń”. Brał udział w akcji „Burza” i walczył w Powstaniu Warszawskim. Został też odtworzony w ramach Polskich Sił Zbrojnych na zachodzie we Włoszech w miasteczku Galatina 18 stycznia 1945 r. Ze względu na zakończenie wojny nie brał już udziału w walkach. 18 września 1947 w obozie Great Bower Wood w Wielkiej Brytanii został rozwiązany.

(więcej…)

Drużyna piechoty 1939

Drużyna piechoty 1939

Drużyna piechoty 1939 Etatowo polska drużyna piechoty składała się z 19 żołnierzy – 2 podoficerów, 3 starszych strzelców i 14 strzelców.Jedynym pododdziałem drużyny była obsługa ręcznego karabinu maszynowego wz. 28 „Browning” złożona z 4 ludzi – karabinowego, celowniczego i dwóch amunicyjnych. (więcej…)